เป็นคนชอบเขียนกลอนมาแต่เด็กแล้ว ไปเปิด space ของตัวเองดู เจอกลอนอันนี้ที่เขียนเมื่อ 2 ปีก่อน ช่วงเหงาๆ เซ็งๆ พออ่านเจอเลยคิดว่า เอามาเก็บไว้ใน blog ตัวเองดีกว่า เผื่อเวลาเหงาๆ เบื่อๆ จะได้มาอ่านให้มันเหงายิ่งขึ้น ชื่อกลอนบทนี้คือ “คิดถึง & ห่วงใย…” ลองอ่านกันดูแล้วกัน…

♥ วันเวลาผ่านมานานแสนนาน   แต่ใจพาลให้หวนถึงวันเก่า

วันที่ทั้งความสุขและแสนเศร้า     วันที่เราสองคนอยู่เคียงกัน

หากวันนี้ไม่มีเธอยืนเคียงข้าง     ด้วยความต่างและห่างไกลหมดผูกพันธ์

แต่ให้รู้เธออยู่ไหนยังมีฉัน         ที่จะปันความห่วงใยไปให้เธอ

หากวันนี้เธอมีสุข เราสุขใจ        หากวันใดเธอทุกข์ใจขอรับไว้

ให้รู้ไว้แม้ว่าเรานั้นอยู่ไกล         ความห่วงใยของเราคงถึงเธอ ♥

เขียนเมื่อ 27 ม.ค. 2549