หลังจากห่างหายจากหนังสือของพี่หยุ่นมาสักพัก เพราะว่าหลังๆ อ่านแต่การ์ตูน ประกอบกับซื้อเรื่องชิทแตกมา เพื่อนยืมไปอ่านก่อน ไม่ได้กลับคืนมาเลยไม่อ่านเรื่องอื่นๆ ของพี่หยุ่นอีก จนได้กลับมาอ่าน “กระทบไหล่เขา” อีกครั้ง เหมือนได้กลับมาทำความรู้จักกับปราบดา หยุ่นอีกที (เล่มนี้ไม่ได้ซื้อจาก bookexpo2008 นะ ดองไว้สักพักแล้ว)  รู้สึกว่าห่างจากงานของพี่ปราบดามานานพอสมควรพอได้กลับมาอ่านอีกทีทำให้นึกย้อนกลับไปตอนที่เรียนมหาลัยที่ชอบหาหนังสือของพี่เขามาอ่าน เพราะเป็นช่วงที่ปราบดา หยุ่นอยู่ในกระแสของวัยรุ่นมากๆ

ได้อ่าน “กระทบไหล่เขา” เรื่องราวเกี่ยวกับบุคคลที่มีอิทธิพลกับการดำเนินชีวิต และแนวความคิดของปราบดาหยุ่นทั้ง 19 คนแล้ว รู้สึกเหมือนกับได้เข้าไปกระทบไหล่ของบุคคลต่างๆ ทั้ง 19 คนจริงๆ ด้วยแนวทางการเล่าเรื่อง และรูปแบบในการนำเสนอที่เหมือนกับได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ต่างๆ ของบุคคลทั้ง 19 คนที่เล่ามา มีทั้งคนสำคัญๆ ที่คุ้นเคย อย่าง อิ๊กคิวซังตัวจริงไม่ใช่การ์ตูนเณรน้อยหัวเหม่งๆ, เทซึกะ โอซามุผู้ให้กำเนิดเจ้าหนูอะตอม, แอนดี้ วอร์ฮอลศิลปินแนวติ๊สต์แตก และจอห์น เลนนอนนักร้องผู้โด่งดังจาก The Beetles และบุคคลสำคัญที่เราไม่ค่อยคุ้นเคย เช่น แอนดี้ คัฟแมน ชีวิตของ Man on the Moon ที่เล่นโดยจิม แคร์รี่ย์, มิเชล เดอ มงแทช์น ต้นกำเนิดของงานเขียนแนว Autobiography ที่เขียนอัตชีวประวัติตัวเองแบบมุมมองของบุคคลอื่นมองตัวเอง และอีกหลายๆ คนที่มีประวัติชีวิตที่น่าสนใจ รวมถึงประวัติของพระ และนักบวชนิกายเซน หากต้องการทั้งสาระ หรือประวัติย่นย่อของแต่ละท่านก็สามารถหาได้จากหนังสือเล่มนี้ ควบคู่ไปกับเรื่องสั้นทั้ง 19 ตอน (ตามจำนวนของบุคคลที่เราจะได้กระทบไหล่) ทำให้หนังสือเล่มนี้โดนมากสำหรับผม เรียกว่าอ่านจบได้อย่างรวดเร็ว และมันส์มาก

มีหลายๆ เรื่อง และหลายๆ ตอนที่ชื่นชอบ แต่ที่ชอบมากเป็นพิเศษก็คงจะเป็นตอน “ด้วยความไม่นับถือ: แอนดี้ คัฟแมน แทนโลกคนลวง” ที่เอาจดหมายของผู้ที่วิจารณ์งานเขียน และการดำเนินชีวิตของปราบดา หยุ่นอย่างเจ็บแสบ แต่พี่ปราบดาก็สามารถเอาคำด่า และคำวิจารณ์เจ็บๆ คันๆ ของผู้ที่มองว่า “งานเขียนปราบดา หยุ่น เป็นสวะ และแนะนำให้เลิกเขียนหนังสือ หันไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหมือนคนทั่วไป” มาเป็นบทหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ได้อย่างมีลูกเล่น และอ่านได้อย่างเพลิดเพลิน พร้อมได้รู้เรื่องราวประวัติของ Man on the Moon ได้อย่างเต็มที่ (ผมไม่อยากสปอยด์เนื้อหา อ่านเองจะหนุกกว่ามาก)

อีกบทหนึ่งที่ชอบ ไม่ใช่เพราะว่าเป็นบุคคลสำคัญของโลก แต่เป็นเรื่องที่สามารถสื่อความรู้สึกของปราบดา หยุ่นต่อบุคคลนี้ได้เป็นอย่างดี นั่นก็คือตอน “พี่ชายที่หายไป สุทธินัน หยุ่น พ.ศ. 2514 – 2530″ หรือเรื่องราวของพี่ชายของพี่ปราบดานั่นเอง ผมมีความรู้สึกว่าพี่ชายของพี่ปราบดานั้น เหมือนตัวละครในหนังสือของมุราคามิ อย่างไรไม่รู้ (เป็นความรู้สึกส่วนตัวนะครับ) ลึกลับ หม่นเศร้า มีความคิดที่ซับซ้อน ที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ แต่มีเสน่ห์ให้น่าค้นหา และติดตาม เรื่องราวของพี่ชายพี่ปราบดานั้นดูลึกลับ แต่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับชีวิตครอบครัวหยุ่น และมีผลกระทบมาถึงชีวิตทุกวันนี้ของทุกคนในครอบครัว ได้อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าได้อ่านงานเขียนของมุราคามิจริงๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน???

ปล. ผมหวังว่าที่บทความของผมคงจะไม่โดนพี่ปราบดามาอ่านแล้วเอาไปเขียนเป็นหนังสือ เหมือนจดหมายของคุณจักรภพ เพชรประพันธ์นะ (คิดได้ไงวะเนี่ย…)

บทความที่เกี่ยวข้อง

• งานสัปดาห์หนังสือของผม (6)
• Book Expo 2008 เวลาความสุขของหนอนหนังสือ (9)