November 19th, 2008 / 8 Comments » / by Boydchan
สิ้นสุดการรอคอยซะทีสำหรับเรื่อง 20th century boys หนังอีกเรี่องที่รอคอยมานานตั้งแต่รู้ข่าวว่าสร้างเป็นหนัง น่าจะสักประมาณปลายปีที่แล้วถ้าจำไม่ผิดนะ ด้วยความใจดีของ Kapook.com ที่จัดรอบพิเศษสำหรับสื่อ, partner รวมถึง Blogger ทุกคนที่อยากจะดูเรื่อง 20th century boys ก่อนใครในไทย (ยกเว้นกองเซ็นเซอร์) ได้ร่วมสนุกและลุ้นดูเรื่องนี้ ผมก็เป็นคนนึงที่ได้ดูเรื่องนี้ร่วมกับเพื่อนๆ อีกหลายๆ คน แถมพิเศษสุดๆ ทุกๆ ที่นั่งยังได้รับเสื้อสัญลักษณ์ “เพื่อน” ไปใส่ให้เท่ห์กันทุกคนอีก งานนี้ Kapook.com ใจดีสุดๆ จริงๆ
สำหรับเรื่อง 20th century boys นั้น คอการ์ตูนทุกๆ คนคงจะคุ้นหู คุ้นตา หรือต้องได้เคยได้ยินกิตติศัพท์ของการ์ตูนเรื่องนี้มาไม่มากก็น้อย สำหรับผมตอนแรกไม่สนใจคิดจะอ่านเรื่องนี้เลย เพราะเคยเข็ดกับเรื่อง Monster ที่อ่านแล้วงง มึนตึ๊บจนอ่านไปได้แค่ 8 เล่มแล้วเลิกอ่าน (จำได้ว่าอ่านตอนเรียนปี 3 หรือ 4 ไม่แน่ใจ) แต่เพื่อนที่ทำงานแนะนำให้ลองอ่านเรื่อง 20th century boys ตอนแรกก็อ่านแล้วงงเหมือนเดิม (ในใจก็กะจะเลิกอ่านกลางคัน) แต่เพราะว่าได้อ่านรวดเดียวตั้งแต่เล่ม 1 - 10 ทำให้เนื้อเรื่องมันต่อเนื่อง เลยไม่ค่อยงงเท่าไหร่ แถมเนื้อเรื่องน่าติดตามอีกต่างหาก ทำให้ยิ่งอ่านยิ่งมันส์ ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้เงื่อนปมต่างๆ และที่สำคัญอยากรู้ว่า “เพื่อน” คือใคร? ตามหาซื้อมาจนครบ อ่านจบก็ยังงงๆ อยู่ว่า “เพื่อน” คือใครกันแน่ เลยยิ่งกระตุ้นความอยากดูฉบับภาพยนตร์เป็น 2 เท่าด้วยเหตุผลที่ว่า จะถ่ายทอดจินตนาการจากการ์ตูนมาเป็นหนังใหญ่ได้ดีแค่ไหน? กับอีกอย่างคือมันจะเรียงเนื้อเรื่องยังไงไม่ให้งง และบทสรุปของหนังมันจะชัดเจนกว่าฉบับการ์ตูนแค่ไหน?
Read more…
Posted in: My Diary
Tags: 20th century boys, คันนะ, มหาวิบัติดวงตาถล่มล้างโลก, เคนจิ, เพื่อน, โอตโจะ
November 14th, 2008 / 5 Comments » / by Boydchan
หลังจากดู review ร้าน CoCoIchiBanYa ข้าวแกงกะหรี่สไตล์ญี่ปุ่น มาจากหลายๆ ที่ทั้ง Pantip และ Blog ของคนอื่นๆ มาสักพัก ก็คิดในใจว่าจะหาโอกาสไปกินสักที จนเพื่อนในสมาคม Jew Club ไปกินมาแล้วเอามาพูดให้ฟังอีก ความยากก็ทะลุจุดเดือด อาทิตย์ที่ผ่านมาเลยหาเวลาไปลองกินดู
โดยส่วนตัวชอบอาหารญี่ปุ่นมาก ถึงมากที่สุดโดยเฉพาะปลาดิบ ไข่หวาน แต่สำหรับข้าวแกงกะหรี่ไม่ค่อยมักเท่าไหร่เพราะรู้สึกว่ากลิ่นแรง สีสันไม่น่ากิน และรู้สึกว่าข้าวมันแฉะๆ จะไปอร่อยได้ไง… แต่ไหนๆ มีร้านข้าวแกงกะหรี่ระดับเทพจากญี่ปุ่นมาเปิดทั้งที ผมในฐานะนักกิน ไม่ใช่นักชิม (เพราะไม่สามารถเขียน review ได้เหมือนแม่ช้อยนางรำ หรือหม่อมถนัดศรี) ก็ขอท้าพิสูจน์ข้าวแกงกะหรี่หน่อย
สถานที่ตั้งของร้าน CoCoIchiBanYa ง่ายๆ อยู่ Esplanade ชั้นหนึ่งฝั่งเดียวกับ Mc บรรยากาศภายในร้านสะอาดเอี่ยม ดูโล่งๆ โปร่งๆ ที่สำคัญไม่มีกลิ่นเครื่องแกงกะหรี่ให้ฉุนจมูก พนักงานเหมือนได้รับการฝึกมาอย่างดี แล้วก็รู้สึกว่าบริการดีมีมาตรฐาน ยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า พอนั่งปุ๊ป เปิดเมนูก็เกิดอาการมึนนิดหน่อย เพราะเห็นว่ามี step ในการสั่ง นั่งดูเมนูเกือบ 5 นาทีแต่พนักงานก็ไม่ได้เดินมากดดัน เพราะว่าคงจะมีลูกค้าหลายคนที่งงเหมือนผม แต่สุดท้ายก็เลือกได้ตามนี้…
- Read more…
Posted in: My Diary
Tags: CoCoIchiBanYa, japanese curry rice
November 11th, 2008 / 3 Comments » / by Boydchan
อาทิตย์ที่ผ่านมาคอเพลง indy หรือเพลงนอกกระแสเกิดการนัดรวมตัวกันเพื่อประท้วง เอ้ย เพื่อไปแสดงตัวตนของความเป็นเด็กแนว ผู้ใหญ่แนว มีแต่คนแนวๆๆๆๆ เต็มไปหมด เมื่อปีก่อนไม่ได้มางาน Fat ก็ว่างเว้นไป 1 ปีเพราะคิดว่าเราโตแล้ว คงไม่แนวเหมือนเมื่อก่อนไปแล้วเดี๋ยวเด็กๆ จะมองแปลกๆ แต่ปีนี้จริงๆ ก็คิดว่าจะไปอยู่เหมือนกัน แต่ติดตรงที่ว่าหาเพื่อนที่อยากไป (แบบเสียตังค์) ไม่ได้ ก็เลยคิดว่าปีนี้คงอดไปอีกแน่ๆ แต่ปรากฏว่าคุณ @OaddybeinG เพื่อนใน twitter (อีกแล้ว) แจกบัตรเข้างานฟรี พอเห็นปุ๊ปตาลุกวาวขอสมัครเป็นสมาชิกเด็กแนวฟรี 1 คนบวกเพื่อนเก่าอีก 1 เป็น 2 คนก็เลยมีโอกาสได้ไปงาน Fat ปีนี้ แต่จริงๆ แล้วจะมีเพื่อนใน twitter คนอื่นๆ ไปงานนี้ด้วย ส่วนใหญ่จะไปกันวันอาทิตย์เลยไม่มีโอกาสได้เจอใครเท่าไหร่เพราะไปเป็นเด็กแนวแค่วันเสาร์วันเดียว จะสังเกตได้ว่าหลังๆ ชีวิตจะวนเวียนอยู่กับ twitter ซะส่วนใหญ่ มาเข้างาน Fat Fest 8 แบบ 1 วันแล้วกัน
มางานนี้ซื้อ CD ไป 2 แผ่น:
1. “Midnight Melodies” ของ Tem Triyuth Promsiri
ดนตรีแนว Pop Jazz ผสม Rock อ่อนๆ ฟังสบายๆ โดยมี แทน Lipta เป็น Producer ให้น่าสนใจขึ้นมาอีก จริงๆ แล้ว ผมเดินๆ อยู่ตรงไดโนเสาร์ใหญ่ๆ แล้วเผอิญมีเพื่อนของนักร้องเขาเอาเพลงมาให้ลองฟังดู ได้ยินเสียงดนตรีออกแนว Jazz และเสียงร้องก็ฟังสบายๆ เลยลองอุดหนุนดูด้วยราคา 150 บาทมีทั้งหมด 5 เพลง ลองเอามาฟังที่บ้าน ก็รู้สึกว่าเนื้อหาของเพลงส่วนใหญ่ นักร้องอกหักหรือเปล่าฮะ? เนื้อเพลงจะออกแนวคิดถึงแฟนเก่าไงไม่รู้ (555) ส่วนตัวผมชอบ “เพลงเรื่องมันจบไปตั้งนาน” กับ “เพลงต่าง” ใครสนใจหรืออยากจะรู้จักนักร้องมากยิ่งขึ้นลองเข้าไปที่ hi5 ของพี่เขาดูนะ Tem Triyuth
2. ”Sevres” Mini Album ของพี่ๆ วง Friday
โดยวง Friday มีความตั้งใจว่าจะออก Mini Album 3 เพลง ออกมา 4 album (ออกทุกๆ 3 เดือน) และจะรวบรวมออกมาเป็นอัลบั้มเต็มอีกทีหนึ่งปีหน้า ลองอ่านที่มา และรายละเอียดของอัลบั้ม Sevres ของ Friday จาก blog ของพี่บอย ตรัยได้ที่นี่ครับ “คุณสีอะไร” โดยอัลบั้มนี้ผมฟังทุกเพลงแล้ว รู้สึกว่า Friday เมื่อหลายปีก่อนกลับมาแล้ว… เหมือนได้เจอเพื่อนเก่ายังไงไม่รู้ ฟังเพลงไหน รู้สึกว่าโดน ชอบ อยากร้องตามให้ได้ทุกเพลงเหมือนเพลงเก่าๆ อย่าง “เปลี่ยนไปทุกอย่าง”, “สักคน”, “เมื่อไหร่” หรือว่า “ชั่วโมงต้องมนต์” ไม่ว่าจะเป็น “เพลงเชย”, “เพลงไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่” และ “เพลงรักเก่า” ทุกเพลงใน Sevres มันรู้สึกลงตัวมาก ผมชอบเพลง “เพลงรักเก่า” ที่พูดถึงความรู้สึกของคนที่เคยเป็นคนรักกันมาแต่ว่ายังมีความรู้สึกดีๆ ให้กันเสมอ…
รู้สึกว่าอยากจะฟัง Mini Album ที่จะออกมาอีก 3 album เร็วๆ อยากจะรู้ว่าเป็นสีอะไร และเพลงจะโดนอย่าง Sevres หรือเปล่า ตอนไปซื้อ CD เจอพี่ๆ Friday ทุกคนเลยได้มีโอกาสของลายเซ็นต์ติด CD มาด้วย พร้อมกับถ่ายรูปพี่ๆ เขามา รู้สึกพี่บอยตรัย จะเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ มากมีแต่สาวๆ มาขอถ่ายรูปคู่ คนอ้วนแอบ hot นะเนี่ย
Read more…
Posted in: My Diary, My Favorite Songs
Tags: coke fat fest 8, concert, friday, he she it, lipta, maywa denki, sevres, slur, tem triyuth, wisut
